Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Πέφτει βροχή μες στη σιωπή...

"Εσείς; θα μου πείτε μια ιστορία;"  Ένα μικρούλι δρώμενο, από τη φίλη blogger  Ελένη Β. ( Καρυδότσουφλο ).
Μας έδωσε μία φωτογραφία και πάνω σε αυτή, εμείς πρέπει να γράψουμε μία μικρή ιστοριούλα ή ότι θέλουμε... Ας το κάνω λοιπόν...


Όλα γύρω της θολά... Μέσα της ακόμα περισσότερο...
Και αυτή η βροχή απ' έξω, δε τη βοηθούσε καθόλου...
Λίγο νωρίτερα, δεν έβλεπε την ώρα να το σκάσει και τώρα
προχώρησε ξυπόλητη στο παράθυρο, ενώ αόρατες κλωστές,
την κρατούσαν δεμένη με το θέαμα και τη μελωδία, καθώς η
βροχή δυνάμωνε...
Ο ήχος της βροχής, δυνάμωνε και τις μνήμες από την χτεσινή
συνάντηση...
''Ποτέ ξανά''... της ζήτησε να του υποσχεθεί...
''Ποτέ''... μουρμούρισε εκείνη ξέπνοα, καθόλου σίγουρη για την
απάντησή της...
Κόλλησε το πρόσωπό της στο τζάμι...
Ένας παραμορφωμένος καρνάβαλος που γελούσε, ενώ ήθελε να κλάψει...
Δεν είχε σκέψεις... δεν είχε πλέον δυνάμεις... δεν είχε τίποτα...
Ακόμα και το χαμόγελό της εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε περισσότερο με
κακότεχνη πινελιά, σε ένα όμορφο πίνακα...
Με το πρόσωπο κολλημένο πάντα στο τζάμι, τα δάκρυα δεν άργησαν να
πάρουν τη θέση του θλιμμένου χαμόγελου και να συγχρονιστούν με τη
βροχή...
Μαζί με τη βροχή, δυνάμωνε και ο φόβος της...
Ο φόβος για τις μοναχικές στιγμές που την περίμεναν... άγνωστο για πόσο...
Έκανε ένα βήμα πίσω και άνοιξε το παράθυρο...
Άπλωσε τα χέρια της να νιώσει τις χοντρές στάλες...
Πάλι η θύμησή του της ήρθε στο μυαλό...
Εκείνη θα ήταν πάντα η άδεια λίμνη και εκείνος η βροχή...
Έβαλε τα γεμάτα νερό χέρια της στο πρόσωπό της και τα κράτησε εκεί...
Λες και θα ήταν η κάθαρσή της αυτό... ο λύτρωμός της...
Το ''ποτέ ξανά'' ήταν η δική της σειρά να το πει τώρα...
Το χαμόγελο ξαναγύρισε και το παράθυρο έκλεισε, αφήνοντας το ποδοβολητό
της βροχής απ' έξω...
Τίποτα δε χάνεται... τίποτα δεν αξίζει περισσότερο, από μία καθαρή ψυχή...

20 σχόλια:

  1. Πήρες την άρνηση και την έκανες
    αγάπη για τη ζωή.....
    Μπράβο Ματινάκι μου!!!

    Σε φιλώ πολύ πολύ ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που έπιασες το νόημα Ελενάκι μου.
      Όχι ότι δεν το περίμενα βέβαια.
      Σε ευχαριστώ πολύυυυυ
      Φιλί μεγάλο ♥

      Διαγραφή
  2. Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο, από μια καθαρή ψυχή!!!
    Αυτό τα λέει όλα , Ματίνα μου!!
    Μια εικόνα δημιούργησε στην κάθε μια μας, χίλιες διαφορετικές!
    Φιλάκια πολλά!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Ρένα μου!
      Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα, από την καθαρή ψυχή.
      Αυτή η εικόνα, χίλιες δυό εικόνες μπορεί να βγάλει τελικά.
      Όμορφη η επιλογή της Ελένης.
      Ανυπομονώ να κάτσω το βραδάκι, να διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες
      που έγραψαν πάνω σε αυτή τη φώτο. Όσες πρόλαβα διάβασα το μεσημεράκι που έκατσα λίγο, ελπίζω να έχεις γράψει, θα περάσω. Ελπίζω να έχεις κάτι γλυκό να με τρατάρεις, σήμερα θέλω γλυκό όλη μέρα, χαχαχα.
      Φιλάκια πολλάααααα ♥

      Διαγραφή
  3. Λυτρωτική αυτή η "βροχή" σου Ματίνα μου.
    Η ψυχή θέλει μούλιασμα σε πολλά "ποτέ ξανά", να ξαρμυρίσει καλά και να μείνει ατόφια και πεντακάθαρη.
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H λύτρωση, τις περισσότερες φορές, θέλει μία σπρωξιά από εμάς τους ίδιους.
      Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βοήθησε και η βροχή να ξεπλύνουμε το ''ποτέ ξανά'' και να μην το κουβαλήσουμε ποτέ μέσα μας.
      Το καθάριο της ψυχής, αυτό το ατόφιο, είναι το μεγαλύτερο προσόν που μπορεί να έχουμε ως άνθρωποι.
      Φιλώ σε Μαράκι μου ♥♥♥

      Διαγραφή
  4. Θα συμφωνήσω με τη σειρά μου. Λαμπερό αισιόδοξο και θετικό το μήνυμα, δοσμένο με όμορφη γραφή, λυρική γεμάτη συναισθήματα. Η Καταιγίδα έφυγε, η βροχή ξέπλυνε το γκρίζο και η μπουνάτσα δίνει τη θέση της στο μπουρίνι.
    Μπράβο Ματίνα μου. Έξοχο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Γιάννη μου!
      Τις μπουνάτσες μάθαμε να τις κουμαντάρουμε πιά, χαχαχα.
      Τα μπουρίνια δε, στα δάχτυλα τα παίζουμε, χα!
      Φιλάκια πολλά

      Διαγραφή
  5. Όταν αυτό το "ποτέ ξανά" το πει η καρδιά Ματίνα μου, ποτέ ξανά δεν θα χρειαστεί να το πει ξανά...
    Απ΄την άλλη ακούμε και το μη πεις ποτέ, "ποτέ" αλλά αυτό προσωπικά δεν μ' έχει τρομάξει και μένω στο "ποτέ ξανά" γιατί μέχρι τώρα που σου γράφω δεν χρειάστηκε να το ξαναπώ!
    Τι όμορφες σκέψεις ξεπήδησαν απ' τη φωτογραφία, μπράβο σου!

    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι της ίδιας άποψης μαγισσάκι μου!
      Το ''ποτέ'' και το ''πάντα'', αποφεύγω να τα λέω,
      γιατί όσες φορές τα είχα πει, τα λούστηκα, οπότε
      δεν τα λέω και είμαι οκ, χαχαχα.
      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ Στεφανία μου (το όνομά σου παρεπιπτόντως, το λατρεύω)
      Φιλιά πολλάααα ♥

      Διαγραφή
  6. Μα βέβαια!! τίποτα δεν είναι περισσότερο από τη κάθαρση της ψυχής μας!! Πρέπει να έχουμε το νου μας... να τη κανακεύουμε... να τη φροντίζουμε... να την αγαπάμε!

    Ένα πολύ όμορφο κομμάτι σκέψεις για τη φωτογραφία!!!
    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ Ματίνα για την όμορφη συμμετοχή!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σε ευχαριστώ Ελένη μου, που μου έδωσες τροφή για σκέψη.
      Είναι άλλωστε η φωτογραφία τόσο όμορφη, που μπορεί κανείς να γράψει
      άπειρες ιστορίες. Σου ξυπνάει εικόνες από μόνη της.
      Σε φιλώ και εύχομαι να μας κάνεις συχνά τέτοια μικρά δρωμενάκια.
      Φιλιά ♥

      Διαγραφή
  7. Θα μείνω στο χαμόγελο που ξαναγύρισε και στην καθαρή ψυχή...ναι, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο!

    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτε απολύτως όμως Μαράκι μου!
      Μεγάλο θέμα η καθαρή ψυχή...
      Σε φιλώ ♥

      Διαγραφή
  8. Ετσι Μελαχρινάκι μου τι καλύτερο μετα απο την καταιγίδα...να αφηνεις πίσω σου τα δύσκολα και να προχωράς...με καθάρια ψυχή..!!
    Τι όμορφη εμπνευση σου έφερε η φωτογραφία της Ελενης!! μου αρέσει το γράψιμο σου..και πιο πολύ οταν αφηνει στο τελος την ελπίδα ενός χαμόγελου..!!! να είσαι καλά μικρή μου..και να περάσεις όμορφα... θα τα πούμε φιλακιααα..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα, μου αρέσει που έγραψες Μελαχρινάκι, ώστε να είμαστε σίγουρες και να μη σου γυρεύω βαφτιστικά πλέον, χαχαχαχα.
      Ρουλάκι μουυυυυυ ♥♥♥
      Ναι, αν δεν έχουμε την ελπίδα και χάσουμε το χαμόγελό μας, ακόμα και στα δύσκολα, τότε δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.
      Φιλάκια πολλά πολλά πολλά και θα τα πούμε λίαν συντόμως. ♥

      Διαγραφή
  9. τίποτα δεν αξίζει περισσότερο, από μία καθαρή ψυχή... Ματινάκι, πόσο δίκιο έχεις!!!
    Μου άρεσε πολύ που έκανες το τέλος αρχή και έδωσες χώρο στην ελπίδα! Μπράβο σου!!!
    Καλό μήνα, φιλιά
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρινάκι μου σε ευχαριστώ πολύ :))))
      Καλό μήνα και σ' εσένα.
      Φιλί μεγάλο ♥

      Διαγραφή
  10. "Τίποτα δεν χάνεται..." και όλα για κάποιο λόγο γίνονται (συμπληρώνω). Πολυ μου άρεσε που η ηρωιδα σου μέσα απο κάτι στενάχωρο βρήκε τη δύναμη να σκεφτεί θετικά! Καλημέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα με το ''συμπλήρωμα''. :)))
      Σε ευχαριστώ πολύ και καλώς βρεθήκαμε.
      Ζορίστηκα λίγο η αλήθεια είναι, να κάνω την εγγραφή στο
      μπλογκ σου, μιας και έψαχνα το πως, αλλά τα κατάφερα, χαχαχα.
      Φιλιά και καλημέρες :)

      Διαγραφή

Τοποθετήσου... αλλά να ξέρεις, ότι σχόλια ανώνυμα, προσβλητικά ή με greeklish δε θα δημοσιεύονται...